يعفر بن عبد الرحمن در نيمهء قرن سوم / نهم استقلال خود را از حكمرانان عباسى مرتفعات يمن به دست آورد ، صنعاء و جند را متصرف شد و نخستين سلسلهء محلى را كه در آن‌جا قدرت به دست آورد ، تشكيل داد . خانوادهء او از ناحيه شبام در شمال غربى صنعاء بود و ادعا مىكرد كه از اعقاب دور شاهان تبّع روزگار پيش از اسلام است . با اين همه ، يعفر هنوز احتياط مىكرد و بر اطاعت خلفاى عباسى باقى بود . اعضاى بعدى خانوادهء يعفر با قدرت‌هاى رقيب و متخاصم در نزاع مغشوشى براى استيلا بر صنعاء و يمن شمالى درگير شدند . عنصر جديد در اين منازعات آمدن امامان زيدى در 284 / 897 ( بنگريد به شمارهء 40 ) و اندكى بعد از آن ، پيدايش قرمطيان طرفدار فاطميان ( بنگريد به شمارهء 27 ، 40 ) بود . در زمان اسعد بن ابراهيم ثباتى نسبى پديد آمد ، اما پس از مردن او خاندان يعفرى بر اثر نفاق از هم پاشيد و قدرت حكمرانى خود را پيش از 387 / 997 از دست داد ، گرچه ظاهرا افرادى از آن به صورت رؤساى گمنام محلى باقى ماندند . كتابشناسى - لين - پول ، 91 ؛ زامباور ، 116 . - دائرة المعارف اسلام ، ويرايش اول ، « يعفر بن عبد الرحمن » ( ر . اشتروتمان ) . - ه . سى . كينگ ، يمن : تاريخ آن در اوايل سده‌هاى ميانه ، 5 - 6 ، 223 به بعد . - ح . ف . الهمدانى و ح . س . م . الجهنى ، الصليحيون و الحركة الفاطميه فى اليمن ، با شجره‌نامه در صفحهء 333 . - جى . ر . اشميت ، در و . دانم ( ويراستار ) ، يمن : سه هزار سال هنر و تمدن در عربستان سعيد ، 130 - 131 ، 138 .